Info
gitta pardoel
Books
3D
@
artist/ designer/
author


art, nature, stories
Earlier
2D
2021
2021
2020
2019
2020
Earlier
Flowering letters, garden installation, 2006
Ode to Italo Calvino, 152 plastic bags with text, 2014





Solo exhibition, Rijswijk
https://vimeo.com/445532005
Palomar, video, 2014
Het lezen van een golf, uit Palomar, Italo Calvino

De zee vertoont nauwelijks een rimpeling en kleine golfjes slaan op het zanderige strand. Meneer Palomar staat op het strand en kijkt naar een
[p. 112]
golf. Het is niet zo dat hij in gedachten verzonken de golven beschouwt. Hij is niet in gedachten verzonken, want hij weet goed wat hij doet: hij wil naar een golf kijken en kijkt ernaar. Hij is niet beschouwend, want voor beschouwing is het juiste karakter nodig, een juiste geestesgesteldheid en een juiste samenloop van omstandigheden: en hoewel meneer Palomar in principe niets tegen beschouwing heeft, wordt in zijn geval aan geen van deze drie voorwaarden voldaan. Uiteindelijk wil hij niet kijken naar 'de golven', maar naar één enkele golf en niet meer: daar hij vage gewaarwordingen wil vermijden, houdt hij bij alles wat hij doet een nauwkeurig begrensd object voor ogen.
Meneer Palomar ziet in de verte een golf opkomen, groeien, naderbij komen, van vorm en kleur veranderen, omslaan, breken, verdwijnen, terugvloeien. Op dit moment zou hij zichzelf ervan kunnen overtuigen dat hij datgene wat hij zich had voorgenomen te doen tot een goed einde heeft gebracht, en kunnen weggaan. Maar één golf isoleren en haar scheiden van de golf die er onmiddellijk op volgt en die haar voor zich uit lijkt te duwen en haar soms inhaalt en overspoelt, is erg moeilijk; net als haar scheiden van de golf die haar voorgaat en die haar achter zich aan naar het strand lijkt te trekken om zich daarna juist misschien tegen haar te keren als om haar een halt toe te roepen. Als je verder iedere golfslag in de breedte bekijkt, evenwijdig aan de kust, is het moeilijk om vast te stellen tot waar de golfkam die zich voortbeweegt zich ononderbroken uitstrekt en waar deze zich afscheidt en splitst in zelfstandige golven, met verschillende snelheid, vorm, kracht en richting.
Kortom, je kunt geen golf observeren zonder rekening te houden met de ingewikkelde omstandigheden die gezamenlijk aan haar vorming bijdragen en met de even ingewikkelde omstandigheden die zij weer veroorzaakt. Deze omstandigheden verschillen doorlopend, waardoor een golf altijd anders is dan een andere golf; maar het is ook waar dat elke golf gelijk is aan een andere golf, ook als zij er niet direct aan voorafgaat of erop volgt; kortom er zijn vormen en reeksen die zichzelf herhalen, ook al zijn ze onregelmatig verdeeld over de ruimte en de tijd. Aangezien het op dit moment Palomars bedoeling is om eenvoudigweg een golf te zien, dat wil zeggen om alle onderdelen te vatten die haar tegelijkertijd vormen zonder er één te verwaarlozen, zal zijn blik blijven rusten op de beweging van het water dat op het strand slaat zolang hij elementen kan waarnemen die hij nog niet eerder opgemerkt heeft; zodra hij merkt dat de beelden zich herhalen, weet hij dat hij alles heeft gezien wat hij wilde zien en kan hij ophouden.
Gitta Pardoel……………..Restore Place

The latest works from Gitta Pardoel seem to go about furnishing space through raw, recycled material. She visualizes by these works, details of nature through her artistic vocabulary. She processes the material (wood) to expand the significance of place and to index the ideas, after stripping the material from its decoration. In doing so she let us measure our surroundings in a new way. The places now furnished with this crude material leads their expression through the neutrality of its material and the spontaneity of the performance.
These groups of works, made out of wood and trash formate entities depending on the space itself, the landscape, without purloin or hide the identity of the place, or confuse its virginity.
The artist Gitta Pardoel, looks at the landscape as a poem. We cannot disturb this poem by wiping away its ink. We cannot change its being, but we can artistically read its logic, hear its speech, without abusing its value or identity. The artwork shall keep the nature in balance for us and clarify meanings.
These installations form a code to point out our lives and our isolation. At the same time they restore the place from its solitude through visual reflections, to reveal our presence in the scene, the scene which reduces our daily questions which besiege us.
Perhaps the ruins and the presence of uncertainty more than our own presence in the scene. They dress the soul of the material. The soul meant to be isolated from its body to turn into a residue as if the ruins eroding by migration.
The works of Gitta Pardoel are divided between the appearance of vertical forms like the vertical humans of Giacometti, which seem to be a representation of anxiety and frailty of the individual and his existential obsession. And between blocks placed in a repetitive position like they were gathered by nature itself, like the place has been abandoned or as luggage from which we do not know what is in it or what its destination would have been.
Gitta Pardoel graduated from the Technical university of Delft, NL, in 1991 by earning a master degree in architecture. She studied fine art at the school of fine art in Utrecht and obtained a master degree in art, architecture and design from the university of Montfort, UK. She worked at a variety of offices in the field of architecture, urban design and landscape architecture and carried out many designs. Currently she works as a lecturer of interactive architecture, art and spatial design at the Royal Academy of Art in the Hague and at the academy of Art, Communication and Design in Tilburg. She participated in many international exhibitions including Italy, Spain, Holland, Germany, Sweden, Argentina and Qatar.

Ali Rashid, 2016
Fuente alamo, inspired by the water in this place which still let life live, photo set up, 2016

ik richt mijn blik omhoog
en wacht op mijn eureka
verborgen in het landschap
de ontdekking nabij.
maar nu kijk jij naar het verleden
zittend in de cirkels
onder het rond van je parasol,
de dood tastbaar om je heen
hoewel het water hoorbaar is.
het toerisme van nu zoekt
plekken van herinnering
wij zijn van ver gekomen
langs stof en citrusfruit.

2018
Water,letters,graves, inspirered by granada and the gardens of the Alhambra, 12 screens visual poetry, 2006
graves

graves
without names
without tombstones
without people
stones
brown stones
spread on the moaning of the dead

graves
with blinking names
with scent of flowers
marble, white marble
writing the dark end
of the prince
of the alhambra
letters

1338 AC
they wrote
on these walls
with the pen
of the heart

now
on the ground
the trees
the marble of fences
we write
with a pen
of pain

they built
we shout
water


water
holy water
granada
i could feel
water
between letters
on the walls
water
reading water
arabic water
arabic love

ik zag de jongens
ondanks de drukke straat
met zijn oneindige hoeveelheid geuren.
als in een eigen wereld,
ballon van louter lucht
midden in de schreeuwende realiteit van de stad,
volgen zij onzichtbare patronen
die de beweging van de bal
daar achterliet, daar op de trappen
van het oude gerechtsgebouw
met zijn statische ontoegankelijke poort,
de stenen te groot voor mensenhanden.
Zij namen de ruimte in hun bezit,
alsof zij zich bevonden in hun achtertuin.

2017
Deseo-tierraseca, inspired by the place where Garcia Lorca died, which is now a memorial garden, 2 screens, 2 poems, 2006
Canalhouse, Medemblik, 2006

Looking for connections from inside to outside and from outside to inside

Haystack monument, Aalsmeer, 2006
Aula, Zandvoort, 2006

Enlarging existing building and adapting towards the graveyard.
Chiropractic studio, Den Haag, 2006

Nature inside.